Nieuws

In memoriam Paul Gyselinck

Dinsdag 19 november werden we getroffen door het droevige nieuws van het schielijk overlijden van Paul Gyselinck, een icoon van onze toneelvereniging.  (Foto: Paul als Sluw in "De getemde feeks")

Op zaterdag, drie dagen ervoor, was Paul nog in 't Schat op de voorlaatste opvoering van "De voornaam" en sloeg hij nog een gezapig babbeltje met de mensen van dienst in ons theatercafé. Zijn plotse heengaan is  dan ook niet te vatten, onwezenlijk, bijna surrealistisch.

Paul speelde sinds zijn jeugd in toneelvereniging St-Jozef in Melle-Vogelhoek en was bij zijn huwelijk met Paula in Heusden komen wonen. Hij werd  Scheldezoon in november 1961, toen hij drie weken voor de première van "De blijde begrafenis van Klakke Verdoest" aanvaardde om de hoofdrol over te nemen  van wijlen Karel Bruynsteen, wiens vader plots was overleden. Als je iets doet, doe het dan grondig, redeneerde Paul en hij nam meteen ook de regie over. Het zou de start betekenen van een Scheldezonen-carrière zoals ze maar zelden gezien zijn.

Na "Klakke verdoest" zouden nog zevenendertig regies volgen.

Naast zijn regiewerk blonk Paul uit in ontelbare rollen die hij op zijn eigen unieke en meesterlijke manier kleur wist te geven. Onvergetelijk blijven zijn vertolkingen van  Robert  in "Boeing-Boeing"  (1970), luitenant Hans Hartman in "Dolle Hans" (1974), boer Van Paemel in "Het gezin Van Paemel" (1978), advocaat Stevens in "De nacht van de 16e januari" (1981), Gust Coppenolle in "Bossemans en Coppenolle" (1985), advocaat  Alfieri in "Van de brug af gezien" (1989), Domien Bonneure in "Tot nut van 't algemeen" (1990), Gérard in "Gérard de clochard" (1992), Candy in "Van muizen en mensen" (1994), Sluw in "De getemde feeks" (2001), Pantalone in "De listige weduwe" (2002), Tiburce in "Kat in de zak" (2005) en nog talloze andere, te veel om ze allemaal op te noemen.

Paul is ook decennia lang bestuurslid geweest, een taak die hij steeds heel plichtbewust ter harte heeft genomen, met enkel één doel voor ogen: het welzijn van De Scheldezonen.

Het is dan ook met een gevoel van grote dankbaarheid dat wij de herinnering aan Paul zullen koesteren. Niet in het minst omdat hij in 1961 onze toneelvereniging van een stille dood heeft gered, maar vooral omdat hij ons toen een nieuw elan heeft gegeven van waaruit wij gegroeid zijn tot wat De Scheldezonen vandaag zijn.

Wij zullen je nooit vergeten Paul. En wees gerust ...

Wij zullen doorgaan!